Mudrun

Soms raak je ergens in verzeild waarvan je later denkt: “Hoe heeft dit in Godsnaam kunnen gebeuren?”. Zo ook gisteren…..

Een tijdje terug heb ik het hardlopen weer opgepakt (nou ja, laat het hard in het woord hardlopen maar weg). Mijn zus die een fanatieke sportieveling is vond dat we hier een uitdaging aan moesten plakken en dat we ons dan moesten opgeven voor een hardloopwedstrijd. Nou ja, vooruit dan maar. Dus ik ben gaan zoeken op internet, maar mijn voorstellen werden rigoureus de prullenbak in verwezen. Te saai, te ver weg, te dorpsig (jaja, ik weet het, geen goed Nederlands woord, maar ik laat het er lekker in) het evenement te klein enzovoorts. Linda zou wel op zoek gaan en aldoende kreeg ik een appje van haar dat ze ons had opgegeven voor een gezellig loopje en dat ik oude schoenen mee moest nemen. Mijn stresslevel schoot gelijk omhoog omdat ik al vermoedde dat het zo’n blubberrun zou zijn, en na enig speuren (ze wilde verder niets vertellen) kwam ik al snel tot de horror-conclusie dat het ook nog eens 7,5 kilometer was. Geloof me, ik ben al blij dat ik 4,2 kilometer kan strompelen……. Daarbij moet ik mijzelf iedere meter mentaal streng toespreken, anders red ik 3 meter hardlopen nog niet eens….

Maar goed, ze had ons opgegeven en ik wilde niet kinderachtig doen, dus ik heb geprobeerd het positieve ervan in te zien, ondanks dat het vlak na mijn vakantie zou zijn en vlak voor een gezellig weekend waar ik mij al maanden op verheug en waar ik mijn dierbare voeten ook hard nodig voor zal hebben, zucht….. Daarbij had ik van een klant vernomen dat het echt lachen is, dat het zo leuk is dat je schoenen soms vastgezogen worden in de modder (seriously???) en dat je soms tot onder je kin door de modder moet waden. God nog aan toe, wat een lol. Nou, dat wil ik natuurlijk niet missen, dus met flinke tegenzin keek ik enorm uit/op naar/tegen afgelopen zondag (gisteren dus). Mijn dochter (van de melkboer, kan niet anders, sportgen heeft ze niet van mij en niet van haar vader) vond het fantastisch en ook Lenneke was dus van de partij (want ja ja, een feest was het).

Alleen vond mijn zus vond het nodig om een artikel uit het AD naar mij te appen zaterdagavond. Omdat wij met vrienden uit eten waren heb ik dit pas (en maar goed ook) zondagochtend gelezen, en toen stond het huilen mij nader dan het lachen. Voor deze speciale editie van de Mudrun in Vlaardingen was namelijk zwembad De Kulk bereid geweest mee te doen en onderdeel uit te maken van de obstakels. (Obstakels? We gingen toch door de modder rennen en een beetje over simpele boomstammen klauteren??). Daarbij moest je ook nog over de Vlaardingervaart zwemmen (ter info: Ik ben de enige kluns in heel Nederland zonder zwemdiploma) en iets met een glijbaan van 30 meter (Hoog? Lang?? –> ik heb toch geen doodswens? Ik heb echt een heel leuk leven!!??) Kortom, ik heb in de Mudrun app geappt dat ik niet mee ging. Deze lol laat ik mij voorbij gaan. Feestje gemist, jammer dan, er komt wel een nieuw (leuker) feestje.

De pleuris brak nog net niet uit, want ik was kinderachtig, moest uit mijn comfortzone (wie zegt dat??) en ik moest gewoon gezellig mee (geloof me, als ik ergens geen zin in heb dan ben ik niet gezellig en dan kan ik ook niet doen alsof). Daarnaast was op het thuisfront mijn man ook not amused. Hoe had ik het zover kunnen laten komen? Ik had dit gelijk bij de bron af moeten kappen, ik ben de grootste houten klaas van Nederland, dacht ik nou werkelijk dat ik dit zou kunnen? (Nee natuurlijk niet, maar thanks voor de support) En ik ben zelfstandige –> wie betaalt de rekening als ik straks 6 weken niets zou kunnen. Want dat ik iets zou breken stond voor man-lief al vast. Mijn moeder was ook heel hard afkeurend met haar hoofd aan het schudden en een vriendin zei dat ik het toch gewoon kon proberen… wie weet viel het mee (Not).

Al met al ben ik dus met fikse tegenzin meegegaan naar dat blubberfestival daar in dat achenebbisj Vlaardingen. Het feest begon al met keiharde muziek van de Snolle Bollekes, we gingen van links naar rechts (vreselijk) en ontsnappen was niet mogelijk, dus je moest meedoen. Hetgeen mijn dochter vertaalde als: Zie je wel dat je het leuk vind? Nou joh! Wat een dijenkletser dit hele verhaal. Mijn zus wist mij ook nog te vertellen dat ik straks echt wel door die vaart ging zwemmen? (Hoe dan? Als je naar de bodem zinkt?) En dat zwembad zou ook heus meevallen. Nou… dat klopt inderdaad, maar daarover straks meer.

Dus….. van 10 naar 0 aftellen en daar gingen we. Gelijk als eerste getracht een plas met drab te omzeilen, want ik zie het natuurlijk niet zitten om met natte poten 7,5 kilometer (bleek 8.240 meter te zijn, dus ze kunnen ook nog niet eens tellen daar in dat Vlaardingen) te strompelen. Toen over het eerste obstakel, dat ging dan nog wel. Iets met hooibalen en weer door….. Toen door een soort weiland dat er uitzag als de vietcong-tunnels. Je kon er overheen op balken (maar ja, spekglad) of heuveltje over, heuveltje af. Helaas was alles spekglad van de bagger en gleed ik van mijn kont die pokke heuvels af, door de stekelstruiken. En wat hebben we een lol! Al snel zag ik dat je ze ook zigzaggend kon nemen zonder heuvel op en heuvel af. De kantjes eraf lopen kan ik als de beste op sportgebied, dus deze uitdaging was dan nog wel aan mij besteed. Beetje jammer dat het normaal gesproken een raar soort schapenweiland is en dat mijn handen onder de schapenscheit zaten, maar goed. We hadden lol! En Linda en Lenneke maar zeggen: Leuk he?…… Nou joh! En weer door…. over een vrachtwagencontainer klimmen, maar gelukkig kon je er ook omheen (ik ben toch niet gek) en door! Afijn op naar het zwembad en daar moest je weer een hele gladde heuvel af en dan over pallets een sloot over. Mij niet gezien, dat durf ik niet. Dus ik wilde om de sloot heen lopen, gaat zo’n malloot naar mij fluiten dat ik verkeerd ging. In mijn beleving ging ik nou juist de goede kant op. Tevens, toen ik op de hoek van de sloot was zag ik dat ze uit het zwembad door een baggersloot moesten waden en over de vaart moesten zwemmen en via een net een brug opklimmen. 3 x raden…. dat durf ik niet. Dus ik besloot te wachten tot Linda en Lenneke het zwembad uitkwamen (daarom ging het zwembad mij dus zo goed af, ik ben er niet eens in geweest whahaha) en door de sloot naar de overkant waren gemodderd. Aan de overkant moest je weer een stuk hardlopen en toen bleek dat je via een kraan op een stellage naar de overkant kon, maar je kon er ook in springen en dan naar de overkant zwemmen. En daar was de maat dus vol. Tot hier en niet verder. Einde oefening, mij nooit meer bellen voor zulke flauwekul. Ik zou zijn verzopen, en wat is in hemelsnaam lollig aan nog 7 kilometer zompend doorrennen? Of zoals Lenneke zei toen ze uit de sloot kwam, tsja, nu kan ik niet meer zo snel, want alles is nat en zwaar. Werkelijk?????

Lenneke en Linda hebben het modderloopje uiteraard gewoon doorgelopen en kwamen na 2,5 uur blubbertrappen bij de finish aan. Respect voor hun prestatie, maar toch…. ik blijf van mening dat het een raar volkje is, dat sportvolk. Laten we eerlijk zijn, blubber is leuk voor….? Nou?