Afscheid van noFRI

Eind 2005 kreeg ik mijn 1e hond. Een mechelse herder die we Nora hebben genoemd. Voor mijn man was dit niet zijn eerste hond en al zeker niet zijn 1e mechelse herder. Nora is geboren met een gouden lepeltje in haar bek. Ze kwam bij een goede fokker vandaan, die met zorg een vader en een moeder had uitgekozen voor zijn nieuwe nest pups. Deze fokker heeft de pups met alle liefde groot gebracht tot het moment dat de nieuwe eigenaar de pup kwam halen. Ook de nieuwe eigenaar moest eerst door de ballotagecommissie. Wij zijn er door gekomen en kregen Nora mee. Daarvoor moest wel eerst een contract getekend worden. Als we de hond wilden verkopen moest ze in eerste instantie terug naar de fokker. Wat waren we blij met deze wereld pup! Maar om eerlijk te zeggen had ik werkelijk geen idee waar ik aan begonnen was. Binnen 4 maanden liet Nora mij uit in plaats van andersom en het heeft behoorlijk wat tijd en training en tranen gekost om de balans weer goed te krijgen. Als Nora ziek was (en is) gingen en gaan we naar de dierenarts, het duurste voer staat altijd in de kast en aan liefde voor Nora is er bij ons thuis geen gebrek. Voor sommige honden gaan die dingen toch anders….

Na een jaar of 2 leek het mij leuk om er een hond bij te nemen. In 1e instantie dachten we aan een cocker spaniel erbij maar toen we er achter kwamen dat deze fokker niet deed aan terugnemen had hij voor ons afgedaan. Wat een desinteresse. Toen heb ik gedaan wat je beter niet kunt doen en ben ik op Marktplaats gaan zoeken naar mechelse herder pups. Daar kwam Frida toen voorbij. Een pup van 13 weken die op zoek was naar eigenaar nummer 4. Ik heb dezelfde middag nog de kinderen, toen nog klein, in de auto gezet en ben met Nora en de kinderen naar Oss gereden om Frida te gaan halen. Tegen alle adviezen in heb ik Frida meegenomen. Wat was dat beest bang! Ik wilde graag dat ze kennis zou maken met Nora voordat ik ze mee zou nemen. Hoog gillend en met de staart tussen de poten kroop ze van angst weg achter een grote zwarte bak. Iedereen met een beetje kennis van honden weet dat dat geen goed begin is, maar ik dacht dat wij de oplossing zouden zijn voor alle problemen van deze hond en heb haar tegen beter weten in toch meegenomen.

Bij thuiskomst laat in de avond was het enige dat mijn man tegen mij zei: “Mijn God Wan, wat heb je in hemelsnaam gedaan, dit gaat nooit goed komen met deze hond en tussen deze honden”. Wat ben ik, tot op de dag van vandaag, blij dat ik mijn instinct heb gevolgd en dat ik haar toch heb meegenomen. Het IS goed gekomen tussen de honden, al een dag later zaten ze elkaar af te lebberen. Later zijn we dat de Pottenparade gaan noemen. Maar wat heeft Frida een rot start gehad. Vanuit haar paspoort heb ik via de 1e dierenarts die stempels had gezet de uiteindelijke fokker weten te bereiken. Deze man was dus helemaaaaaal geen fokker maar een autohandelaar uit Rozendaal. Hij gaf te kennen dat Frida uit een nestje kwam van 13 pups, dat zijn honden een “ongelukje” hadden gehad waardoor de moeder zwanger was geraakt en dat het hem geen reet kon schelen wat er met de pups gebeurd was nadat ze bij hem weg waren gegaan. Zijn honden waren puur voor de bewaking en de rest was niet zo boeiend. De eikel. De mensen waar ze terecht is gekomen nadat ze bij deze eikel vandaan kwam hadden een bordeauxdog. Deze vond het leuk om Frida aan te vallen iedere keer als ze uit de bench kwam met als gevolg dat ze daar een week of 6 in de bench opgesloten heeft gezeten, bibberend van angst en met vermoedelijk te weinig eten. Haar angst voor andere honden is dus ook nooit overgegaan. Een collega van deze man vond dat hij zijn collega de pup mishandelde en heeft Frida, toen nog Noa, meegenomen naar huis. Omdat deze man met zijn vrouw dagjes Efteling gepland had heeft ze daar dus ook weer uren- en dagenlang opgesloten gezeten in een bench. Maar deze mensen hadden wel het fatsoen op zoek te gaan naar een nieuwe eigenaar. Vandaar Marktplaats en zodoende is ze bij ons terecht gekomen. DSCF2215

1 Hond uitlaten kan soms al een kunst zijn, maar 2 honden uitlaten is gewoon hard werken. De hondentraining kwam mij op een gegeven moment de keel uit. Ik had niet het gevoel er vooruitgang te boeken en miste iets wat ik niet uit kon leggen. Toen de dogwhisperer eenmaal op tv kwam kon ik plaatsen wat ik miste. Met mijn vriendin, die in die tijd ook liep te tobben met haar hond, hebben we dit tv-materiaal tot een universitaire studie gemaakt. Cesar was God voor ons. Mijn man daarentegen vond Cesar vreselijk. Nu nog kan hij vol walging zeggen: “Sinds jij naar die Gluiperige-Stink Mexicaan  bent gaan kijken mogen die honden niets meer”. Met mijn vriendin kan ik hierom gieren van het lachen, want het klopt wel wat Kees zegt. Maar ja, sinds Cesar in ons leven is gekomen, lopen de honden wel redelijk keurig naast ons, en zijn we ze weer de baas. Dat konden we van jarenlange flauwekultrainingen volgen in een trainingscentrum niet zeggen. Samen met mijn vriendin ben ik 3 x naar Cesar geweest, en het is echt zoals op tv, die honden doen gewoon wat hij wil. Je weet niet wat je ziet. Ik moet wel eerlijk zeggen, hoe vaker je Cesar ziet, ook daar gaat de glans vanaf en de laatste keer in Amsterdam was ik zelfs blij dat het erop zat en dat ik weer naar huis kon. Maar goed.

Alles wat Nora mee heeft gehad heeft Frida bij de start van haar leven tegen gehad en daarom was ze voor mijn man de underdog. En Kees houdt nu eenmaal meer van de underdog dan van een “verwend” nest. Dus al snel was het duidelijk, Frida was van hem en Nora van mij. Dat zou nooit discussie opleveren. Maar wat hebben we Kees geplaagd toen we hoorden van de dierenarts dat Frida waarschijnlijk niet een hele echte mechel was. Frida had namelijk krulletjes op haar rug en dat kon duiden op een ruwharige hond in haar familielijn. Dus Frida was een bastaardje. Kees wil echt alleen een mechel en ons advies om haar dan maar in het bos aan een boom te binden wilde hij gelukkig niet opvolgen. Maar wat hebben we Kees vaak geplaagd. Frida heeft vele bijnamen gehad zoals Krulletje (als we Kees liepen te pesten), Frietje (omdat Nora en Noa niet makkelijk is heeft mijn man Frida als naam gekozen maar omdat mijn dochter en ik Frida geen leuke naam vonden noemden wij haar altijd Friet of Frietje), maar ook de naam Etter is vaak voorbijgekomen (ze liep altijd met schoenen en slippers te zeulen) of Loeder (als ze Nora weer eens liep op te juinen en te bijten).

Afbeelding 081

2 Honden die zo enorm veel voor mij en mijn gezin betekenen dat ik mijn liefde voor die beesten maar op 1 manier echt duidelijk heb kunnen maken en dat is samengevat in 2 woorden, de naam van mijn bedrijf:

Administratiekantoor Nofri.

Nora & Frida.

Ik zou een boek kunnen schrijven over alles wat we met deze honden hebben meegemaakt, maar dit blog zal moeten volstaan.

Gisteren hebben we afscheid moeten nemen van onze lieve Frida. Mijn hemel, wat zullen we haar missen, maar vooral…. nooit vergeten.

 

FridaHier ligt Frietje op haar favoriete plekje in onze achtertuin. Op het randje langs het zwembad. Het is een paar keer gebeurd dat ze heerlijk lag te rollen op het randje en dat we dan een enorme plons hoorden en dat Frietje beduusd met haar poten aan het randje hing.

 

De foto in de kamer is de laatste foto die er gisteren van haar gemaakt is.

Frietje

 

Lieve Frida, rust zacht.