Anne

Mijn dochter was een jaar of 19, misschien bijna 20, en werkte in het Ikazia Ziekenhuis. In de winter moest ze van een late dienst/vergadering (ik weet het niet meer) thuiskomen en besloot met al haar wijsheid dat ze best nog wel de metro kon pakken naar Spijkenisse. Discussie voeren had geen zin, dus daar ging ze. Op het metrostation voelde ze zich laat op de avond toch niet pluis en met lichte paniek in haar stem belde ze naar huis dat ze bang was. We hebben haar al pratend aan de telefoon veilig thuis gekregen. Dan mijn zoon, die zit in de weekenden nog wel eens in Zoetermeer en komt dan met zo ongeveer de laatste metro naar huis. Wij hebben de afspraak dat hij een appje stuurt (vergeet hij nog wel eens) als hij vanaf Zoetermeer naar huis vertrekt en dan weet ik ongeveer hoe laat hij thuis is. Wat hij dan vervolgens nog wel eens vergeet is om te melden dat hij in Spijkenisse ook nog even ergens blijft hangen. Van mijn kant is er dan natuurlijk paniek, omdat mijn rekensom niet meer klopt.

Hoe is dat 29 september de ouders en vriend van Anne vergaan? Wanneer is de ongerustheid overgeslagen in blinde paniek? Wat doe je op zo’n moment en waar ga je beginnen met zoeken? Smaakt je eten nog en kun je nog slapen wanneer je huis vol zit met familie rechercheurs en de verdwijning van jouw dochter al dagen het nieuws beheerst? Voel je dankbaarheid jegens alle mensen die zich inspannen om jouw dochter te vinden of kun je alleen maar boosheid voelen naar een dader die op dat moment nog niet bekend is? Wisselen deze gevoelens zich af of overheerst 1 van beide? Hoe kom je deze dagen door? Waarop het iedere avond opnieuw donker wordt en waarop iedere ochtend de dag “gewoon” weer gaat beginnen?

Dan nu de ouders van P. Is er ergens in deze verhaallijn een moment gekomen waarop ze zich realiseerden dat hun zoon misschien wel verantwoordelijk is geweest voor dit hele drama? Voelden deze mensen zich daar dan ook verantwoordelijk voor? Of hebben ze gehoopt dat het allemaal vanzelf voorbij zou drijven? Hebben ze overwogen om zelf naar de politie te gaan met hun vermoedens? Of hebben ze gedacht dat het beter was het onderzoek op zijn beloop te laten? Hebben ze zich afgevraagd of ze zijn opvoeding anders hadden moeten aanpakken? Of ze misschien gefaald hebben? Hebben zij nog eetlust en kunnen ze nog slapen?

Hoe is het met al de mensen gegaan die van rechtswege iets te zeggen hebben gehad over de “behandeling” van P? Hoe is het met de rechter die besloot dat 16 jaar celstraf wel erg hoog was en die deze straf heeft teruggedraaid naar 12 jaar celstraf? Kan hij nog lekker eten en slaapt hij nog goed? Dezelfde vraag zou ik willen stellen aan degene die heeft besloten dat hij geleidelijk aan meer vrijheden moest krijgen. Ook vraag ik mij af hoe het gaat met de dame die werkzaam was in deze kliniek en het nodig vond het bed te delen met P? Vraagt ze zich verwonderd af hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren? P. was immers zo’n lieve jongen?

Hoe gaat het nu met al die mensen die het beleid bepalen in Nederland? Is het echt nodig dat iemand die op zijn 20e al een zware crimineel is terug te laten keren naar de maatschappij? Zijn dit alleen mensen geweest met een links gedachtengoed, zoals nu beweert wordt op veel social media? Of zitten hier ook mensen tussen van de rechterkant? Waarom vinden deze mensen dat iedereen een nieuwe kans verdient? Vinden ze dit, na het zoveelste incident nog steeds? Of gaan ze inmiddels stiekem toch twijfelen aan hun beleid?

Wat ik mij nog het meeste van alles afvraag. Hoe is het deze 13 dagen met P. vergaan? Vooral in de 1e week na de verdwijning van Anne toen hij zelf nog niet opgepakt was? Wat heeft hem gedreven? Sex heeft hij kennelijk genoeg gehad in Den Dolder, dus dat kan het niet geweest zijn. Is het macht? Is P. dan zo’n sneue lul dat hij dit nodig heeft om echt lekker aan zijn gerief te komen? Heeft hij schuddebuikend van de lach voor de tv gezeten toen de jas, fiets en tas van Anne gevonden werden? Was hij erg met zichzelf ingenomen dat hij de spullen van Anne gedumpt had op een heel andere plaats dan waar hij Anne heeft achtergelaten? Vond hij het een dijenkletser dat half Nederland zich heeft gemeld om te zoeken naar Anne? Heeft hij ook maar 1 seconde overwogen om zich bij de politie te melden? En toen de politie hem vervolgens kwam halen, was hij toen verbaasd dat ze hem op het spoor waren? Maar bovenal, smaakt zijn eten nog en slaapt hij nog lekker op dit moment?

Wat ik mij afvraag is op welke manier je je dochters (en zonen) moet beschermen tegen zulke zieke mensen als P? Maar wat ik mij nog veel meer afvraag is hoe wij dit moeten doen als de regering zijn taken op dit vlak ook niet zo nauw neemt?

Anne, rust zacht.