Personal Tobias

Ergens afgelopen juli, zo vlak voor de vakantie, ben ik me te pletter geschrokken. Ik was me er inmiddels langzaam van bewust aan het worden dat mijn conditie echt wel superslecht was. De trap op naar de 1e verdieping op mijn werk was al te veel moeite want dan was ik buiten adem. Ook gebeurde het regelmatig dat ik door mijn heupen zakte, gewoon als ik liep en verder niets bijzonders deed. Ook de weegschaal gaf inmiddels duidelijk aan dat er iets moest gaan gebeuren. Nu heb ik al van jongs af aan echt een enorme aversie tegen ALLES wat met sport en lichamelijke inspanning te maken heeft. Geef mij een goed boek, of een borduurwerkje en ik vermaak me prima, urenlang op dezelfde plek op de bank. Heerlijk.

Maar ja, wanneer ik denk aan ouder worden, dan hoop ik oud te worden zoals Patricia Paay of Marijke Helwegen. Ik vind ze beiden zoooo leuk! Alle zuurpuimen die nu gelijk gaan roepen dat de botox bij beide dames welig tiert, dat boeit me dus niets. Ik kwam in juli tot de conclusie dat wanneer je mij in een hoek van de kamer zou leggen en me een flinke trap zou geven ik zo naar de andere kant van de kamer zou rollen. Ik kon dus kiezen, of oud worden a la La Paay of eindigen als Nelly Frijda (dan bedoel ik dus: Als Moe Flodder). Geen prettig idee natuurlijk. Er was maar 1 oplossing wat mij betreft en dat was het in de arm nemen van een Personal Trainer omdat ik anders, 100% zeker, de kantjes er af ga lopen. Ik train dan alleen mijn kaakspieren. Wel zo gezellig. Gelukkig heb ik in mijn eigen klantenportefeuille een trainer rondlopen. Deze man heeft onder andere Gordon en wat bekende voetballers getraind. Wat goed genoeg is voor Gordon zal vast en zeker ook wel goed genoeg voor mij zijn. Dus ik heb Tobias gebeld. Met lood in mijn vingers.

Nu kennen we elkaar al een tijdje en Tobias weet dat ik er allemaal niets van moet hebben dus hij vond het wel erg grappig allemaal. Gelukkig kwam hij direct al met een escape want hij ging op vakantie maar daarna kon ik beginnen, en mijn man die ook enthousiast was over het idee, dus ook. Ieder apart en zijn eigen programma. Maar ja, toen kwam veel sneller dan ik wilde toch DE DAG…….

Ik heb nog nooit ergens zo tegenop gezien als de dag dat ik bij Tobias moest gaan beginnen. Pure horror. In 1e instantie begin je met een traject van 3 maanden. Je krijgt eerst wat testen om je conditie en zwakke plekken in kaart te brengen. Nou geloof me, alles rot. Ik kon nog geen 400 meter hardlopen. Mijn rug is krom, mijn nek staat te ver naar voren, mijn heupen zijn spierloos, geen kracht in mijn bovenbenen, mijn knieën staan scheef, er zit een kronkel in mijn schouder, mijn buik is van blubber. Ik kan nog even doorgaan, maar het beeld lijkt mij vrij helder. Werk aan de winkel, want ik ben onverkoopbare waar geworden….

Eerlijk is eerlijk, Tobias doet het leuk. Ik zie er inmiddels niet meer tegen op om te gaan. De kantjes kun je er echt niet aflopen en je bent behoorlijk moe na afloop. Maar Tobias weet te motiveren. Kom op Wan, je kan het. Denk je sterk. Nog even doorgaan. Hou vol. Alles om te zorgen dat ik doe wat hij wil. En ik doe het nog ook. Mijn man ziet groen van jaloezie. Want wat heeft Tobias dat hij niet heeft! Ik hoor hem denken.

Tobias wordt door mijn man en mij inmiddels liefkozend Toob genoemd. Toob heeft een motto dat ook op de sportschool hangt. 70% dieet en 30% workout. Erg jammer allemaal, want dat eten dat doen we nou net zo graag. Toob voert graag wat “kleine” aanpassingen door en inmiddels vragen wij ons bij alles af of het wel “Tobias-proof” is. Resultaat: We beginnen de dag met kwark, boterhammen zijn bijna in de ban gedaan, aardappels eten we ook niet dagelijks meer. Wel veel kip, biefstuk en vis. Rijst en noedels. Of zoals mijn dochter zegt: Sinds jullie bij Tobias lopen eten we alleen nog maar kip, kip, kip, kip oh ja, en kip, en als klap op de vuurpijl, kip en voor de afwisseling, vis.

Toob is bij alles ons leven binnengedrongen. Inmiddels, bij deel 2 van het 1e traject, moest ik mijn calorieën in de gaten houden. Hiervoor een app op de telefoon geïnstalleerd en alles wordt hierin nauwkeurig bijgehouden. Dan denk je het gehad te hebben, maar bij deel 3 van het 1e traject wordt het gelazer nog erger. Nu moet je niet alleen de calorieën in de gaten houden, maar moet je ook binnen deze calorieën je eiwitten (veel), vetten (weinig) en koolhydraten (matig) in de juiste percentages zien te krijgen. En denk nou niet dat je kunt sjoemelen, want Toob controleert! Je moet screenshots uit die app aanleveren van alles (!!!!) wat je hebt gegeten en de  percentages en dergelijke die daarbij horen. Dat niet alleen, maar als je loopt te klagen vertelt hij ook nog dat je niet zo moet zeuren! My God! Wat een tiran!

De resultaten van de 2e en 3e conditietesten wijzen uit dat het allemaal langzaam de goede kant op gaat. Maar we gaan toch maar voor nog een 3-maandelijks vervolg. Toen Toob dus zei dat ik niet zo moest klagen antwoordde ik dan ook dat mijn testen goed waren en dat ik meer bewijs van mijn totale overgave aan hem  niet kan leveren. Dit heeft geen man ooit voor elkaar gekregen! We hebben overigens nog een nieuwe uitdrukking in huis die regelmatig voorbij komt en lekkerder bekt dan een “SAS-dagje”. Ik vermoed dat deze uitdrukking vanavond wel weer uit de kast getrokken zal worden want  ik heb een etentje. Zo een heel enkele keer wil je natuurlijk ook wel eens uit de band springen ten slotte. Ik zal niet gelijk beweren dat La Grand Bouffe vanavond op mij van toepassing zal zijn, maar neemt niet weg, voor vanavond geldt voor mij “Fuck Tobias!”. Heerlijk!!!!

Vooruit….. bij deze een paar (niet erg flatteuze) foto’s van de training bij Toob.

20161107_09475620161107_09472020161107_094700

 

Ook interesse in een Personal Tobias? Ik geef zijn nummer met alle plezier door!