Terror-tutor

Ik weet nog goed, ik was een jaar of 10, misschien 11. Ik zat in de 5e of 6e klas, tegenwoordig groep 7 of 8. De leraar, Leen Zoutendijk, was het rekenwerk van die dag aan het nakijken, gaf een harde klap op het stalen bureau en brulde naar mij toe door de klas: “Wanneer ga je het nou eens leren?!!!”. Ik kromp in elkaar (zou me tegenwoordig niet meer gebeuren natuurlijk).

Jaren later, toen mijn dochter in de bovenbouw van de basisschool zat was ik, studerende voor het SPD-diploma, bang dat ik mijn dochter niet zou kunnen helpen met haar rekenwerk. Tegenwoordig wordt er op een andere manier gerekend dan vroeger, waar wij vroeger moesten delen met behulp van staartdelingen mag er nu worden opvermenigvuldigd. Toch wel handig als je dan ook weet hoe dat moet. Daarnaast had ik nog steeds een trauma van Leen Zoutendijk zijn handje klap op het bureau, dus met de kennis dat ik het waarschijnlijk nooit ga leren, ben ik op een rekencursus gegaan voor ouders met kinderen in het basis onderwijs. En om dan gelijk maar even mijn gram te halen bij Leen Zoutzak, wanneer je dit leest: Ik denk dat ik met mijn onkunde van het rekenen als boekhouder meer verdien dan jij als leraartje op een basisschool en ik weet zeker dat mijn auto groter en duurder is dan waar jij ooit in hebt gereden. En als je echt zo’n goede leraar was, waarom heb je dan nooit de moeite genomen om ervoor te zorgen dat ik met bijles het misschien wel zou begrijpen? Daar ging zeker te veel van je, toch al ruimschoots aanwezige, vrije tijd inzitten? (Sorry, dit moest er even uit na 37 jaar, he he, dat lucht op!).

Toen ik een jaar of 30 was heb ik behoorlijk wat tijd in de schoolbanken gezeten om dan nu eindelijk toch maar eens te leren rekenen zodat ik hier mijn brood mee zou kunnen verdienen. Ook daar weer, leraren die in het volwassen-onderwijs tegen hun leerlingen (gemiddelde leeftijd minstens 30+) lopen te brullen: “Pennen neer!”. Leraren die zichzelf zo enorm interessant vinden dat hun ego tijdens de lessen de boventoon voert. Waar in Hemelsnaam heb ik dat nog meer meegemaakt…???? Ooooh ja, tijdens de vele cursussen die ik voor mijn werk de laatste jaren heb moeten volgen. Een en al opgeklopt ego, met hier en daar een uitschieter in positieve zin.

Dan de schoolcarrières van mijn kinderen, ook hier weer kommer en kwel. Grote scholen die zich schuilhouden achter zogenaamde protocollen en leraren die denken dat ze oppermachtig zijn, directeuren die alleen maar denken aan de statistieken die straks weer op internet voor iedereen te raadplegen zijn en kinderen die door deze volwassenen totaal de kluts kwijt raken. Het gevolg hiervan is dat de ouders van deze leerlingen gefrustreerd raken en vaak de weg niet weten om een school tot meewerken en oplossingsgericht denken te dwingen.

Nu weet ik van mijzelf dat ik een ruzie niet uit de weg ga als het zo eens nodig is, en geloof me, met schoolgaande kinderen kun je blijven bekvechten. Maar ja, als ik dan zelfs van vredelievende vriendinnen te horen krijg dat ook zij problemen ervaren met deze logge bureaucratische instellingen, dan weet ik dat het echt niet alleen aan mij ligt. Ik heb met allebei mijn kinderen zowel op de basisschool als op het voortgezet onderwijs problemen gehad, de oorzaken waren verschillend maar de reactie van de scholen, leraren en directie, was dezelfde. Protocol en, verbloemd gesproken, de statistieken voor later.

Ik vind het te bizar voor woorden dat een leraar les mag geven vanwege zijn diploma’s. Deze diploma’s zijn wat mij betreft van geen enkele waarde. De beste lessen heb ik gekregen van mensen met een passie voor hun beroep die zo groot is dat ze zich geroepen voelen de boodschap verder te verspreiden. Het absolute dieptepunt qua leraren was wel een lerares van mijn dochter die alleen maar kon krijsen voor de klas en ook dacht in de thuissituatie een vinger in de pap te hebben. Op een gegeven moment had mijn dochter iets gedaan, ik weet niet eens meer wat, toen belde deze lerares mij op met de opmerking dat ze gehoord had dat mijn dochter ‘s middags bij een vriendinnetje zou spelen en dat ze eigenlijk voornemens was om mijn dochter voor straf rechtstreeks naar huis te sturen. Toen ik haar repliceerde dat dit nooit de bedoeling kon zijn viel ze stil. Ik heb haar eens gevraagd waarom ze lerares wilde worden. Haar antwoord was dat je dan zo lekker veel vrij bent. En dat staat dan voor de klas.

Denk nu niet dat je alleen op school als leerling vogelvrij bent. Ook wanneer je stage loopt kun je vogelvrij verklaard worden. Een zakenrelatie van mij, haar dochter, heeft stage moeten lopen in de dierenwinkel bij mij in de wijk. Ik krijg al rillingen van die vent die daar de baas is, laat staan dat je er moet werken c.q. stage lopen. Haar dochter vond het er ook vreselijk. Ze werd niet serieus genomen en ook werd ze onder andere gebruikt om de privé boodschappen voor die griezel te doen. Toen haar ouders beklag gingen doen op school, je raadt het al, werden ze in 1e instantie afgescheept. Ik vermoed protocollen en statistieken. Gelukkig voor dit meisje is het uiteindelijk toch goed gekomen en mag ze nu stage lopen op een veilige plek waar ze WEL iets kan leren.

Toen ik dit verhaal hoorde van haar moeder kreeg ik spontaan vlekken. Voor dit soort leraren en stage-begeleiders heb ik maar 1 naam: Terror-tutor.