Zure pruim en zwaar de lul

Ondanks de facebook-gate van afgelopen weken ben ik toch nog steeds blij met mijn account. Ik wilde iets weten over een bepaalde procedure in Duitsland en laat ik nou een facebookvriendinnetje hebben van de lagere school die daar al wat jaartjes woont en mij hierover het fijne kon vertellen. We raakten aan de praat over dat onderwerp en nog veel meer. Ze vertelde mij dat er in Duitsland veel “zure” vrouwen wonen. De reden hiervoor is dat vrouwen er nauwelijks een vaste baan kunnen vinden. Dat komt door de regelgeving voor werkgevers. Deze regel heet mutterschutz en houdt in dat wanneer jouw werkneemster kinderen krijgt ze 3 jaar recht heeft op mutterschutz. In deze periode kan jouw baas jou niet ontslaan en is hij verplicht om jou na deze 3 jaar weer een baan aan te bieden. Als je na deze 3 jaar nog een kind krijgt dan schuift de termijn weer 3 jaar op enzovoorts. Wanneer jouw baas in deze periode een andere vrouw heeft aangenomen die ook een kind krijgt tijdens jouw mutterschutz dan heeft jouw vervangster ook recht op mutterschutz. Om deze reden krijgen vrouwen in Duitsland vaak alleen een baan op basis van een € 450 job. Onder dit bedrag hoeven geen sociale lasten en dergelijke afgedragen te worden. Daarnaast heeft Duitsland geen staats-ouderdomsvoorziening voor mensen zonder baan, dus deze Duitse vrouwen zijn in alle opzichten afhankelijk van hun man. Geen wonder dat er daar kennelijk veel zure pruimen wonen. Ondanks de vermoedelijk goede bedoelingen van de overheid terug naar de jaren 50 van de vorige eeuw dus.

In Nederland is er wel een staats ouderdomsvoorziening, de AOW, en is ook de zwangerschap voor een werkgever beter geregeld dan in Duitsland. Maar ook in Nederland kizen veel vrouwen er voor om hun baan al dan niet gedeeltelijk aan de kapstok te hangen wanneer er kinderen komen. Ik moet gelijk bekennen dat ik dit zelf ook gedaan heb. Ik zou hier nu niet meer voor kiezen omdat financiële onafhankelijkheid je relatie beter in evenwicht houdt. Ik hoop dat mijn dochter dit anders gaat doen met haar vriend, en haar kennende verwacht ik eigenlijk ook niet anders. Ze heeft een goede baan, net als haar vriend, en is bezig met een HBO studie en ik ga er niet vanuit dat dit diploma aan de kapstok komt te hangen. Ik heb haar meegegeven dat ze voordat ze aan kinderen gaat beginnen eerst maar eens met vriend-lief om tafel moet gaan zitten om te bespreken wat er gaat gebeuren als de kinderen ziek zijn, leraren een studiedag hebben of, in het ergste geval, als zij en haar vriend uit elkaar gaan. Waarom draait de moeder hier altijd voor op? En nog aparter, waarom zijn vrouwen ook nog van mening dat een kind nu eenmaal bij “de moeder hoort”? Ga terug je grot in zou ik zeggen.

Wat mijn zoon betreft heb ik weer andere zorgen. Je moet er niet aan denken dat hij zo’n vrouw treft die dus inderdaad haar baan aan de kapstok hangt en die dan na 8 jaar huwelijk en 3 kids verder besluit dat jouw zoon toch niet de man van haar dromen is. Het scenario, lees gerust: nachtmerrie, bestaat dan uit een idioot bedrag aan alimentatie, voor de kinderen zeer terecht, maar ik ben van mening dat de vrouw toch zelf haar financiële broek maar op moet houden. Door alle goed bedoelde regels van de overheid om de vrouw te beschermen, gaat ze volledig voorbij aan bescherming van de man, om nog maar te zwijgen over alle misbaksels die de kinderen misbruiken in een vechtscheiding om de man dwars te zitten. In Duitsland zijn veel vrouwen een zure pruim, maar in Nederland zijn veel mannen vaak zwaar de lul.